Jews and Muslims writing in Germany together

Yes. New translation of a new poem of mine, in a new promising anthology of Jews and Muslims writing in Germany together 😀

IMG_20180723_073655904

IMG_20180723_073901566

IMG_20180723_073913520

Peyv arabî ne, peyv cihû ne:

„ kok di ezman de bi ser Xakê vedibin“

 

Li mehrîcana filmê arabî, li Berlin

dihate gotin ku Bagdad nayê jibîrkirin,

ku cîhana araban li Cihûyên xwe yên wendayî digere.

CIhana Cihû- arab li koka bêrîkirinê digere.

Pasport dibişivin.

 

Bîranîn qedexe ne.

Hevpîşeyekî Maxribî, Yê ku derdiçe, bo bi zarokên cihû re bilîze, 

û dibîne, ku ew betabûne. Ew vedigere ba dayikeke li gundê quntara çiyayê Atlas

û jê dipirse: „ Ewan bi ku de barkir? „

 

Bîranîn serbest in. 

Fîlestînîyên ku evê Mehrîcanê lidardixin, rêdidin

Almanan ku guhdar bikin.

Doza min bi bînderketina Bombe ya li Bagdad destpêkir, ya ku dayika min ji Iraqê qewitand, piştî Lawon- Affäre, em devera bîna genî têgihiştin.

 

Em di sermê derdiçin, bo em li germahîyê di Meyxaneyekê bigerin, û ez diramîyam, Helbestekê diderbarê Penaberîyê de , binivîsim.

Dengê zaroka xwe dibihîzim, ku bi almanî ji min dipirse:

Bavo, çima te Israel bicêhişt?

 

 

 

Weregera ji Almanî: Abdulkadir Musa

 

 

Advertisements